| |
| Presentación |
|
| |
|
|
| |
|
O secuestro de varios centos de cascos azuis en Sierra Leona en
maio de 2000 permitiulle ó presidente Charles Taylor imporse como un axente diplomático de importancia
no escenario occidental africano. Paradoxalmente, o que o convertera en personaxe indesexable –o patrocinio de
mercenarios en Sierra Leona-, era o que o levaba a ser consultado polas máis altas instancias internacionais,
a piques, entón, de imputalo por crimes de guerra. Nin iso, nin as misións pacificadoras da CEDEAO
(Comunidade Económica de Estados de África Occidental), encabezadas polas tropas nixerianas pro-Taylor,
foron obstáculo para que o mesmo organismo africano o designase como principal mediador en Sierra Leona.
Tras catorce anos de guerra civil e cun cuarto de millón de mortos na guerra de Liberia e nos conflictos
relacionados de Sierra Leona, Guinea e Côte d´Ivoire, Taylor perdeu o último pulso co Consello
de Seguridade e “sacrifica” o seu cargo en prol do seu vicepresidente, o xeneral Blah, sen esgota-la posibilidade
de voltar “se Deus quere”. Perdido o apoio do tradicional benefactor estadounidense, Taylor emprende unha primeira
fuxida da Xustiza con primeiro destino en Nixeria.
Namentres unha nova administración toma as rendas do país, Nixeria non poderá exportar madeira,
unha das súas grandes fontes de ingresos. O Consello de Seguridade vén de acorda-lo embargo á
súa exportación –en vigor dende o 7 de xullo- tras desobedecer Taylor a Resolución 1343 do
7 de maio que lle prohibía exportar diamantes e/ou mercar armas, tráfico no que o ex presidente amosara
unha actividade especialmente relevante. Como queira que entre os principais receptores da madeira liberiana se
atopan Francia e China, o goberno liberiano denunciou a medida como unha sorte de complot entre Washington e Londres
“nun intento de desestabiliza-lo país”. O embargo non afecta á súa flota mercante -a maior
do mundo- visto que faculta o uso da súa bandeira a varias nacionalidades. Pola contra, a recente aparición
dun novo grupo opositor (Movemento para a Democracia en Liberia) fai pensar na posibilidade de que os vellos grupos
-gobernamentais e opositores- e o novo, protagonicen a continuación da loita armada indiscriminada polo
poder. |
| |
|
|
| |
|
|
| Índice |
|
| |
|
|
| 1 |
|
“Liberia
respira”, Editorial de El País,
12 de agosto de 2003.
Los africanos no deben recibir una vez más
el mensaje equivocado. A corto plazo, pactar con los genocidas puede parecer la mejor forma de librarse de ellos.
Pero a la larga sirve de aliento a otros criminales. En Liberia se tardará años en construir los
fundamentos de un sistema medianamente democrático, y sólo un poder externo fuerte podría
tener la capacidad de garantizar esa transición. |
| |
|
|
| 2 |
|
“El
inevitable fin de la era Taylor”, Editorial
de El Mundo, 12 de agosto de 2003.
En realidad, Taylor ha sido sólo
el producto de la ley de los señores de la guerra que han impuesto su mano de hierro en esa zona del mundo.
No es ningún iletrado. Estudió en Estados Unidos y se casó con una economista, especialista
en relaciones internacionales. |
| |
|
|
| 3 |
|
“La
deuda con África”, Editorial de
ABC, 12 de agosto de 2003.
La crisis liberiana no es más que
otro ejemplo de una cierta África. Las viejas divisiones coloniales, unas elites instaladas en la corrupción
y el desprecio por la vida y la libertad de sus conciudadanos, la falta de tradiciones de convivencia y un culto
ancestral a la violencia han roto a muchos países como proyectos nacionales. |
| |
|
|
| 4 |
|
“¿Por
qué a casi nadie le importa Liberia?”, por Mariano Aguirre,
en El
Correo, 6 de agosto de 2003.
El caso de Liberia es un espejo de los problemas
que enfrenta el sistema multilateral. Como ni EE UU ni la UE han aportado fuerzas, por último ha sido Nigeria
-y otros países africanos-, bajo el mandato de la Comunidad Económica de Estados de África
Occidental (ECOWAS), la que envía tropas, como lo ha hecho en otras ocasiones en la región. |
| |
|
|
| 5 |
|
“Bringing
Peace to Liberia”, Editorial de The New York Times, 12 de agosto de 2003.
Despite optimistic declarations from African
leaders yesterday, there is no assurance that Liberia's travails are over. Mr. Taylor's successor is his vice president,
Moses Blah, a close ally. Heavily armed and poorly disciplined forces on both sides could resume fighting unless
there is immediate and effective international intervention. |
| |
|
|
| 6 |
|
“Don't
count on regional fources, send the Marines”,
por Kenneth L Cain, en International Herald Tribune,
11 de agosto de 2003.
Of course, the responsibility is not America's
alone. The United Nations needs to go public with its oversight, reporting on the actions of the soldiers sent
to Liberia in a vigorous manner. It should place greater emphasis on fighting corruption. And it should fully detail
the horrifying extent to which rape has been used as a weapon during the last 14 years. |
| |
|
|
| 7 |
|
“Force
de paix de mauvaise réputation”,
en Libération, 12 de agosto de 2003.
Politiquement, le rôle de l'Ecomog
n'a pas non plus fait l'unanimité. Conçue à l'origine comme une force d'interposition, elle
est, dans les faits, entrée en guerre ouverte contre Charles Taylor. En vain. |
| |
|
|
| 8 |
|
“Pourquoi
les Libériens attendent l'Amérique”,
en L'Intelligent, 4 de agosto de 2003.
George Bush junior semble adopter la même
politique que son père lorsqu'il affirme que « l'engagement américain sera limité ».
Le locataire de la Maison Blanche semble se ranger du côté des faucons du Pentagone Donald Rumsfeld
et Paul Wolfowitz, qui estiment que l'armée américaine ne doit pas se déployer au Liberia
alors qu'elle est toujours en « guerre » en Irak et en Afghanistan, plutôt que du côté
des Africains-Américains de l'administration, le secrétaire d'État Colin Powell et, dans une
certaine mesure, Condoleezza Rice, favorables à une intervention résolue des États-Unis. |
| |
|
|
| 9 |
|
“A
bloody conflict a world away, supported by US consumers”,
por William Kistner, en The Philadelphia Inquirer,
13 de xullo de 2003.
Taylor has long used natural resources to
supply illegal weapons to rebel forces in the region and to line the pockets of his family and friends, according
to U.N. reports and human-rights groups. A special U.N. court recently indicted Taylor for war crimes in neighboring
Sierra Leone, a war fought largely over diamonds. The U.N. prosecutor and others also accuse him of dealing with
terrorist groups - al-Qaeda among them - linked to the illegal diamond trade. |
| |
|
|
| 10 |
|
“Armies
of Compassion?”, por Peter Beinart,
en The New
Republic, 8 de agosto de 2003.
American commentators often talk of America's
historic links to Liberia; but they rarely discuss America's culpability in its political descent. And this assumption
of U.S. innocence undergirds the common view of Liberia as a charity case ravaged by the same vague forces that
seem to ravage so much of Africa. But Liberia doesn't need charity. |
|